Wniosek o przekazanie sprawy

15.03.2024

adw. Anna Kowalska

Kancelaria Lex

ul. Słoneczna 12, 00-123 Warszawa

tel. 555-123-456, e-mail: a.kowalska@lex.pl

obrońca Jana Nowakowskiego

oskarżonego o czyn z art. 286 § 1 k.k.

Sygn. akt II K 123/23

Sąd Rejonowy w Warszawie

dla Warszawy-Śródmieścia

IV Wydział Karny

Wniosek

o wystąpienie do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi

Rejonowemu w Krakowie z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości

Na podstawie art. 37 k.p.k.

wnoszę

aby Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Krakowie ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 37 k.p.k. Sąd Najwyższy może z inicjatywy właściwego sądu przekazać sprawę innemu sądowi równorzędnemu, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości. Przepis ten stanowi wyjątek od właściwości miejscowej.

W przedmiotowej sprawie zaistniała szczególna okoliczność, która uzasadnia sięgnięcie do właściwości nadzwyczajnej (z delegacji). Postępowanie powinno toczyć się w trybie zwyczajnym, nie zaś nakazowym. W tym trybie obecność oskarżonego nie jest co do zasady obligatoryjna, ale nawet niezależnie od trybu właściwego do rozpoznania sprawy oskarżony ma prawo wziąć udział w rozprawie, a więc powinien mieć stworzone takie warunki, które pozwolą mu realizować przysługujące prawo do obrony.

Bezsporne jest to, że oskarżony przebył udar mózgu, przyjmuje leki na nadciśnienie i cukrzycę oraz ma problemy z poruszaniem się. Korzysta z pomocy opiekunki, która pomaga mu w czynnościach dnia codziennego. Z opinii biegłego lekarza wynika, że wprawdzie oskarżony może brać udział w postępowaniu karnym, lecz ze względu na problemy z poruszaniem się i konieczność stałej opieki nie jest możliwa jego podróż do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie, natomiast przy niewielkiej pomocy osób drugich mógłby stawić się przed Sądem Rejonowym w Krakowie. Ze względu na to, że oskarżony musiałby podróżować w jedną stronę i z powrotem przez 6 godzin (odległość 600 km), a stan jego zdrowia praktycznie mu to uniemożliwia, zasadne jest rozpoznanie sprawy w sądzie położonym najbliżej miejsca jego zamieszkania.

W pojęciu dobra wymiaru sprawiedliwości (art. 37 k.p.k.) mieszczą się także szczególne okoliczności natury osobistej uniemożliwiające stawiennictwo oskarżonego na rozprawie. Chodzi tutaj jednak o sytuacje wyjątkowe, tj. takie, w których w sprawie zawisłej przed sądem miejscowo właściwym może w ogóle nie dojść do wydania orzeczenia kończącego postępowanie z powodu nieobecności oskarżonego, co w takim wypadku niewątpliwie nie pozostawałoby obojętne dla dobra wymiaru sprawiedliwości. Jeżeli poprzez zastosowanie odstępstwa od zasad wyznaczających właściwość sądu możliwe jest usunięcie takiego niepożądanego stanu, to sprawę należy przekazać sądowi, przed którym oskarżony - uwzględniając jego stan zdrowia - może się stawić (por. postanowienie SN z 12.12.2003r., II KZS 321/03, OSNKW 2004/2/18).

Z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości wyrażające się także w tym, aby sprawa danej osoby była rozpoznana bez zbędnej zwłoki, osoba winna została skutecznie pociągnięta do odpowiedzialności karnej, zaś osoba niewinna oczyszczona z zarzutu popełnienia przestępstwa, wystąpienie ze wskazanym wnioskiem jest w pełni uzasadnione.

adw. Anna Kowalska